Zie ook deze (onbeantwoorde) mail aan Senator Guy Swennen n.a.v. zowel zijn eigen sessie over deze echtscheidingsproblematiek als n.a.v. zijn tussenkomst in de sessie de week erop (eveneens in De Schelp, Vlaams Parlement, Brussel).
Ons inziens, is dit soort problematiek gemakkelijk aan te pakken zonder grote wetswijzigingen.
A. Wetsvoorstel artikel 223 verplicht maken
Concreet zou men het moeten verplichten om bij gelijk welke discussie of vastgestelde onwil, of zelfs niet akkoord met bilocatie-aanvraag van één der partijen meteen wettelijk een scheidingsbemiddelaar aan te stellen, met intussen bilocatieregeling in afwachting van het verslag van de scheidingsbemiddelaar.
Het verslag van de scheidingsbemiddelaar moet er vooral in bestaan, vast te stellen welke partij onwillig is en alles te herleiden tot de WERKELIJKE en dus emotieloze feiten.
Merkt de scheidingsbemiddelaar dit soort problemen (en dus een vechtscheiding in ontwikkeling), dan dient hij onmiddellijk een akte te registreren met daarin:
Alle rekeningen beide echtgenoten en kinderen; spaarplannen; kaskredieten; ...
Inventaris van de goederen (boedelbeschrijving), roerend + onroerend
Planning van de kinderen (uurschema's beide echtgenoten)
Naam + adres scholen waar de kinderen voor de problematiek school liepen
...
Pas daarna kan je de scheiding vlgs. Art. 223 ontvangen, dus niet meer het gedoe met niet gefundeerde dagvaardingen als in dezer (en andere dossiers, zie ook vechtscheiding VAN BELLE-LANGEDOCK).
De scheidingsbemiddelaar moet betaald worden door primo de partner die de echtscheiding aanvraagt, dan wel door beide partijen of een andere regeling na raadpleging van de professionele adviseurs zelf in dezer bij het wetsontwerp (bijv. door het erkennen van een wettelijke scheidingsbemiddelaars).
B. BILOCATIE (zie IPOS-onderzoek en naakte cijfers van Guy Swennen)
Op de beide voordrachten in de Schelp van maart 2010 kwam duidelijk naar uiting, dat de ernstige problemen ontstonden bij dit soort EOO (Echtscheiding onderlinge ontwrichting), en dus moet vooral net in deze situaties GESTART worden met de reeds gestemde wet van bilocatie, met zo min mogelijk afwijkingen (tenzij gegronde redenen met attest van wettelijk erkend arts of erkende psycholoog/psychiater, niet door therapeuten of op basis van mondelinge verklaringen, zeker niet in kortgeding). Dat betekent dus dat men, vooral ook om financiële redenen moet starten met de bilocatieregeling met gelijke rechten man en vrouw.
Objectieve berekening van onderhoudsgeld, kan in deze gevallen dan ook enkel en absoluut bij een werkelijk gigantisch loonverschil en enkel op basis van een objectieve berekening.
Hierbij dient ten minste al de officiële belastingaangiften van de vorige jaren in overweging te worden genomen, en niet de willekeur die nu gangbaar is en die leidt tot de gigantisch oninbaarheid bij Davo van achterstallige en blijkbaar onmogelijk te innen alimentatiegelden (vooral bij dossiers van zelfstandigen die blijkbaar per definitie zonder onderscheid geacht worden massaal zwart te werken).
In dit dossier is het overigens zéér grof dat de kortgedingbeschikking letterlijk stelt dat de vrouw MEER verdient dan de man en de man TOCH alimentatie zou moeten betalen. Dit is immers om drama's vragen door mannen het mes op de keel te duwen door ze primo rechtstreeks te treffen in hun vaderschap en ze secundo nog eens financieel de dolk heel door het hart te duwen door ze financieel in de vernieling te brengen bij een gelijkaardig of zelfs minder inkomen zoals dit dossier.
Ludiek dienen we hierbij even te verwijzen naar de onhoudbare huidige situatie, waarbij zelfs een eminentie als Professor Juliaan Van Acker deze mail zendt met verwijzing naar deze link:
http://www.ministrando.org/themas/echtscheiding_en_kinderen/9_problemen_bij_omgangsrege.html
Wij citeren hieruit de gruwelijke stelling:
"Zolang je de strijd aangaat, lever je je in zeker zin over aan jouw ex-partner.
Hij of zij weet namelijk dat je in zijn of haar macht bent. Hij of zij is de
baas over jou en jouw ex kan door de omgang te weigeren jou jarenlang treiteren.
Die macht moet worden gebroken. Dat kan door nu eens voor jezelf te bepalen: “Kijk, het is heel jammer dat ik mijn kinderen niet kan zien. Ik heb alles geprobeerd, maar ik kan die strijd niet winnen. Ook de rechtbank kan mij niet echt helpen. Ik ga nu mijn eigen leven leiden, ik laat mijn leven niet meer bepalen door mijn ex. Als mijn kinderen mij willen zien, dan zijn ze heel welkom. Ik zie wel wat er komt”.
Wat kan er nu allemaal gebeuren als je deze beslissing neemt:
1. Je bent bevrijd van een grote emotionele last: je bent weer de baas over jouw eigen leven. Je weet dat je het beste voorhebt met jouw kinderen, maar je kan nu even niets doen.
2. Jouw ex begrijpt er niks meer van. Hij of zij kan jou niet meer treiteren.
3. De kinderen horen niets meer. “ Wat is er met ons vader? (of moeder?”. Misschien, als ze oud genoeg zijn, gaan ze zelf contact zoeken.
4. Doordat je niet meer in die uitzichtloze strijd gewikkeld zit, wordt je rustiger en evenwichtiger. Daardoor sta je sterker als je de kinderen onverwachts eens ontmoet.
5. Last, but not least: stel dat door die bevrijding van die emotionele last, je al jouw energie kan besteden aan jouw werk, aan jouw hobby of aan vrijwilligerswerk in de samenleving, dan ben je een goed model voor de anderen, ook voor jouw kinderen. Zij kijken naar jou op. Jij wordt iemand met wie jouw kinderen graag contact zouden willen.s
Het kan natuurlijk zijn dat jouw kinderen veraf wonen of in een ander land. Dan moet je kunnen wachten totdat de kinderen in de puberteit komen. Vrijwel alle kinderen gaan dan op zoek naar de ouder die ze niet of nauwelijks kennen"
Hieraan toegeven is een rechtstaat immers onwaardig.
Ook het IPOS-onderzoek gaf duidelijk dezelfde stelling: Zie dit artikel Het Nieuwsblad, do 25/03/2010 (voor de sessie!)
Tot slot mogen we evenmin de dramatische toename ontkennen van kinderen EN ouders die op de huidige wijze in ernstige ouderverstotingssyndromen terecht komen (zie http://logocom.be/bilocatie).